علی نامه

یک: من برگشتم(خواهش میکنم بلند نشوید بفرمایید... بفرمایید...خیلی خوب بسه دیگه ااا... آقا لپ چیکار داری...!). بله همانطور که گفتم برگشتم به آغوش وبلاگ عزیز کلاسمان. چند وقتی از آن غافل بودم اما دیگر نمیگذارم هیچ چیز و هیچ کس ما را از هم جدا کند وبلاگ عزیزم قول میدهم. فعلا همان یک و دو سایق تا بزودی جناب دم پایی که به تعطیلات ترم رفته اند بازگردند.

من اومدم دوباره

تعطیلات چه کیفی داره

لبخند یادت بمونه

نبینم چشات بباره!

بای بایبای بایبای بایبای بای

دو: من موسیقی فیلم را بشدت مد نظر قرار میدهم. شما هم مد نظر قرار بدهید(نمیدانم چرا باید مد نظر قرار داد من دوست دارم جزر نظر قرار بدهم). سینمای ایران سینمای خوبی است اما در بیشتر موارد موسیقی را مد نظر قرار نمیدهند! یعنی فکر میکنند خوب فیلم را که ساختیم حالا موسیقی اش هر چه شد شد! من نمیفهمم چه اصراری یا حتی اسراری است که وقتی یک فیلم صحنه ای احساسی دارد موزیکی کلاسیک بر آن بگذاریم که هیچ ربطی به فیلم ندارد و حتی به خودی خود نیز موزیک خوبی نیست! وقتی فیلمی از دیوید لینچ میبینید دوست دارید مانیتور را خرد کنید ، سرتان را به دیوار بکوبید یا خودتان را از پنجره پرت کنید موزیک هم دقیقا همین حی را القا میکند و باعث میشود شما با همین حس نتوانید از جلوی صفحه تکان بخورید.       حالا چرا این حرفهارا اینجا میزنم خودم هم نمیدانم کلا برای شفایم دعا کنید! 

/ 5 نظر / 56 بازدید
احمد روانبخش

آفرین رضاپور عزیز سعه صدر و عدم کینه توزی ویژگی انسان هایی مث توست

احمد روانبخش

اره دیگه خودمم ،احمد، شک داری بهم نمیخوره از این حرفای قشنگ بزنم!!!

***

چه کار خوبی کردین برگشتین.یکی از انگیزه های من واسه اومدن به این وب خوندن مطالب شما بود.حالا تا کی باید منتظر اقای دمپایی ودکتر عاصیمون باشیم؟

هاوار

خوشحالم که دوباره برگشتی. برات دعا هم میکنم که شفا پیدا کنی!!!